Marlou

Marlou

Alleenstaande pleegmoeder Marlou (35): “Volgens mij kan ik dit prima alleen”

Als klein meisje snapte Marlou Klaassen (35) absoluut niet waarom kinderen moeten op-groeien in een tehuis. Ze wist zeker: ‘Ik houd een plekje vrij in mijn gezin voor een kind dat niet thuis kan wonen.’ En ondanks dat ze op haar dertigste nog geen gezin had, schreef ze zich in als pleegmoeder. Binnen twee weken na het voorbereidingstraject werd ze gekoppeld aan een Pakistaanse puber. Om de week was hij een weekend bij Marlou. En die weekenden waren eigenlijk heel normaal: ‘Je hoeft echt niet naar Duinrell, gewoon samen boodschappen doen is al genoeg.’

‘Het komt allemaal neer op aandacht. Als je in de hulpverlening opgroeit, heb je steeds een andere mentor, of je moet weer naar een andere plek. Bij mijn pleegzoon is dat drie jaar zo gegaan.’ Op zijn elfde werd de weekendpleegzoon van Marlou (inmiddels 20 jaar) door zijn moeder vanuit Pakistan naar Nederland gestuurd, met een oom. Die relatie liep verre van soepel en zo kwam hij terecht bij Pleegzorg-organisatie Spirit. ‘Hij was zo verdrietig om hoe alles gelopen was, maakte zich zorgen om zijn moeder in Pakistan. Ik werd een constante factor voor hem. Nou, dat geeft zo’n jongen zóveel rust. Mijn doel was om hem een netwerk te bezorgen in Nederland, waar hij op kan bouwen. Daar zijn we wel in geslaagd. Mijn ouders zijn bijvoorbeeld echt opa en oma voor hem. Zo schattig. Mijn Islamitische pleegzoon wil niets liever dan kerst vieren bij mijn ouders, haha. En zij hebben in hem een kleinzoon gevonden, ook al is ‘ie heel groot. Het eerste dat we deden toen hij bij mij kwam, was een spaarplan opzetten, zodat hij zijn moeder in Pakistan kon bezoeken. Hij spaarde tot 300 euro, de rest legden wij bij.’

Marlou IMG_6000 HR def s

Een allochtone puber in huis nemen klinkt niet als een voor de hand liggende stap voor een dertigjarige alleenstaande vrouw: ‘Ik wilde dit al toen ik 6 jaar was. Ik vind het idioot dat kinderen in een tehuis moeten opgroeien. Een eigen gezin was er op mijn dertigste nog niet van gekomen, maar ik dacht: “Volgens mij kan ik dat prima alleen!” Ik heb geïnformeerd bij Spirit en ze waren meteen razend enthousiast.’ Zeker omdat Marlou openstond voor een groep jongeren die niet altijd geliefd is. ‘Ik wilde graag een groot kind, 13 jaar of ouder. Jongen, meisje, afkomst, maakte me niks uit. Als puber ontdek je de wereld en iemand moet je de weg wijzen.’

De weekenden waren intensief, maar eigenlijk vooral zoals een doorsnee gezin de weekenden met elkaar doorbrengt: ‘Boodschappen doen, samen koken. Ergens naartoe, iets leuks doen. En ik heb hem voor een vechtsport opgegeven, voor een beetje discipline en zelfvertrouwen. Je hoeft echt niet naar Duinrell, gewoon samen boodschappen doen is al genoeg. Of dingen met mijn familie doen, vindt hij heel gezellig. Naar verjaardagen, op bezoek bij mijn oom en tante in de stacaravan, stomme Hollandse zitfeestjes.’

Je hoeft echt niet naar Duinrell, gewoon samen boodschappen doen is al genoeg

Pleegkinderen komen met een verhaal. Er is vooral behoefte aan duidelijkheid en vertrouwen, vertelt Marlou: ‘Een band moet je rustig opbouwen. Dat heeft bij ons zeker een half jaar geduurd. Het was lastig, want ik moest bij hem goed opletten wat ik zei of deed. Hij was heel bang dat ik weg zou lopen. Hij heeft een keer een hele grote fout gemaakt en is met justitie in aanraking gekomen. Natuurlijk vond ik dat heel erg en was ik boos, maar dat incident heeft hem wel het vertrouwen gegeven dat hij op mij kan rekenen. Ik loop niet weg. En dat is heel belangrijk voor hem.’

‘In de trainingen van Pleegzorg wordt je verteld: het is altijd heftiger en meer dan je verwacht. En dat is ook zo. Meer liefde, meer moois, meer moeite en meer lastige dingen. Maar voor mij is het de normaalste zaak van de wereld, en dat het veel groter is dan ik had verwacht… nou ja, eat it. Zelfs met een weekend in de maand kun je al zo’n verschil maken. Wat is nou één weekend in de maand? Het geeft mij een hoop gezelligheid en een andere kijk op mensen. En het is een uitbreiding van mijn netwerk, net zo goed. Ik kan op hem rekenen. Mocht ik ooit doodziek worden, dan weet ik zeker dat hij er voor me zal zijn.’

Help ons met het zoeken naar pleegouders

Door dit verhaal te delen, krijgen meer potentiële pleegouders het te zien.

Meer weten over pleegouderschap?

Bestel gratis en vrijblijvend een informatiepakket.