Koen & Tischa

Koen & Tischa

Hoe crisisopvang het leven van Koen, Tischa en hun zoon Dim (6) verrijkt

Koen, Tischa en hun zoon Dim (6) vangen kinderen op die door een crisissituatie niet meer thuis kunnen wonen. De pleegkinderen komen tijdelijk bij hen in huis, totdat er een passende woonsituatie voor ze gevonden is. Voor het gezin is dat behoorlijk schakelen en het is niet altijd makkelijk om weer afscheid te moeten nemen, maar het is een verrijking voor hen alledrie: ‘Dat je zoveel kunt betekenen voor iemand anders in korte tijd, vind ik fantastisch.’

‘We wilden zelf graag een groter gezin en dat is niet gelukt,’ vertelt Koen. ‘Dat speelde mee in de keuze om pleegouders te worden, maar we doen dit vooral vanuit de overtuiging dat kinderen niet de dupe mogen worden van ellende die ouders bewust, onbewust, uit onkunde of onmacht veroorzaken. Door kinderen op te vangen kunnen we zowel invulling geven aan onze wens om een groter gezin te hebben én we kunnen een paar kinderen per jaar helpen, door ze een periode van rust en stabiliteit te geven. We willen ze laten ervaren hoe het ook kan en ze laten zien wat ze in hun mars hebben.’

Tischa en Koen test

Crisisopvang moet bij je passen, vertelt Tischa, die zelf kinderpsychologe is: ‘Wij zijn allebei zelfstandig ondernemer, dus we kunnen heel flexibel zijn. Ik word heel enthousiast als er gebeld wordt. Hup, kamertje gezellig maken en dan komt het hele dorp kleding brengen. Het heeft iets heel avontuurlijks en dat vinden we er heel leuk aan.’ Wel is de impact op zowel Koen en Tischa als op hun zoon Dim groot. ‘Wij denken dat het goed is dat hij hiermee opgroeit, maar als we merken dat hij het niks vindt, stoppen we ermee. Hij is natuurlijk in z’n eentje en dat maakt het kwetsbaar. Maar we kunnen het hem goed uitleggen en hij vindt het vooral heel interessant allemaal. Hij is gek op de meiden die tot nu toe bij ons zijn geweest. “Ik heb weer een pleegzus”, zegt ‘ie dan heel trots.’ Koen: ‘Je merkt dat Dim een paar dagen nodig heeft om te wennen. En als een kindje weer vertrekt, merk je dat hij even iets aanhankelijker is.

Tot dusver vinden we het ook heel fijn dat we steeds na vier, vijf maanden weer terug kunnen naar de drie-eenheid van ons eigen gezin. Dat hebben we ook echt wel nodig.’ Tischa: ‘Een van de kinderen die bij ons kwam, was bijvoorbeeld erg getraumatiseerd. We hebben echt dingen uit onze handen moeten laten vallen om er meteen voor haar te kunnen zijn. Ze kon het bijna niet hebben als ik wegging, dus mijn sociale leven kwam toen echt even tot stilstand. Dan is het heel fijn dat je weet dat het tijdelijk is.’ Koen: ‘We willen heel positief zijn, maar we moeten soms ook zelf stoom afblazen. We hebben die momenten samen ook echt nodig, al is het maar om te kunnen zeggen wat je allemaal tegenvalt en wat je niet leuk vindt.’

Naast crisisopvang komt er elke maand een weekendpleegkind (10) bij het gezin logeren. Tischa: ‘Zij zat in een pleeggezin waar het niet altijd even makkelijk ging. Weekendopvang kan enorm veel ontlasten voor pleeggezinnen, of wat lucht brengen in gewone gezinnen. En ook voor haar is er rust. Ze moet op veel plekken zo hard werken om gehoord of gezien te worden. En bij ons hoeft dat niet. Ze hoeft niet boos te zijn, ze hoeft niets te vinden, ze mag gewoon zichzelf zijn. Het is ook helemaal niet de bedoeling dat je in zo’n weekend constant pannenkoeken eet of activiteiten plant. Als je elk weekend met ze naar de Efteling gaat en thuis kunnen ze geen nieuwe schoenen krijgen, wordt het verschil te groot.’

 

Ik word heel enthousiast als er gebeld wordt. Hup, kamertje gezellig maken en dan komt het hele dorp kleding brengen. 

Koen: ‘Afgelopen weekend wilde ik met Dim en ons weekendpleegkindje naar de bioscoop gaan. Alleen zij had de film al gezien. Dus ik legde ze de keuze voor: we kunnen naar een andere film, óf we kunnen thuis een bioscoop maken. Met popcorn, gordijnen dicht midden op de dag. Ik dacht zelf: wat een flauw aftreksel. Maar zij zei meteen: “Oh, dat lijkt me gaaf”. En daarmee gaf ze eigenlijk aan: ik hoef niet naar de bioscoop, ik wil gewoon lekker thuis zijn bij jullie. Dat is een mooie les die ze aan je geven. Houd het maar klein, dan is het voor mij groot genoeg.’

Hoe hectisch de tijdelijke opvang van een pleegkind ook is voor het gezin, ze kijken terug op mooie periodes. Koen: ‘Een van de meiden is inmiddels 20 jaar. Ze kwam bij ons binnen als een wit, dood vogeltje en bloeide echt op in de anderhalf jaar dat ze bij ons zat. Ik heb diep respect voor die kinderen. Ga er maar aanstaan; overal afgewezen worden en dan gewoon je 5 havo afmaken. Petje af, hoor. Het verrijkt mij ook als ik zie waar andere mensen toe in staat zijn.’ Tischa: ‘Het kan ook zo gezellig zijn! Het is écht een toevoeging aan ons gezin. Voor Dim is het een verrijking en voor ons ook. En het maakt ons trots. Trots op de kinderen, trots op onszelf en trots op Dim. En ja, met al die verschillende pleegkinderen heb ik toch opeens mijn gedroomde grote gezin,’ lacht ze. ‘Deze kerst zaten we bij mijn ouders, met het meisje dat bij ons woonde toen, en ons pleegkind van 20 kwam langs met haar vriendje, en wij met z’n drietjes. Ik keek rond en ik dacht: “Kijk!” We hadden het anders bedacht maar het is minstens zo mooi geworden.’

Help ons met het zoeken naar pleegouders

Door dit verhaal te delen, krijgen meer potentiële pleegouders het te zien.

Meer weten over pleegouderschap?

Bestel gratis en vrijblijvend ons informatiepakket.