Esmeralda

Esmeralda

Na zes jaar in een pleeggezin werd Esmeralda teruggeplaatst bij haar ouders

De ouders van Esmeralda (36) waren 15 jaar toen zij werd geboren. Te jong en instabiel om voor haar te zorgen, dus werd ze in een pleeggezin geplaatst. Ze herinnert zich fijne jaren. Maar toen ze zes jaar was, werd ze door een rechterlijke uitspraak teruggeplaatst bij haar inmiddels meerderjarige ouders. ‘Ik begreep niet dat mijn pleegfamilie met de auto wegreed en ik daar moest blijven. Ik ben achter ze aan gerend; ik wilde mee!

‘Mijn moeder wist niet dat ze zwanger was, dus het was een enorme verrassing toen ik ter wereld kwam.’ Omdat er bij beide ouders geen familie was die haar kon opvangen, kwam ze in de pleegzorg terecht. ‘Een leraar van mijn moeder was al pleegouder en wilde haar samen met mij wel in huis nemen,’ vertelt ze: ‘Om haar op die manier klaar te stomen voor het moederschap. Mijn moeder trok dat na drie weken al niet meer, maar ik ben daar een half jaar gebleven.’ Vooral Esmeralda’s vader had er veel moeite mee dat zijn dochter daar verbleef. Hij dreigde haar zelfs te ontvoeren, waarop de kinderrechter besloot baby Esmeralda over te plaatsen naar een ander pleeggezin.

Esmeralda: ‘Ik kwam terecht bij een bejaard echtpaar, die specifiek kinderen van tienermoeders opvingen. Toen ik vier was, werd het vanwege hun leeftijd te lastig om voor mij te zorgen. Hun eigen zoon – die zelf kinderen had van mijn leeftijd - heeft toen aangegeven dat ik bij hen kon komen wonen.’ Esmeralda herinnert zich een fijne, zorgeloze kindertijd: ‘Ik weet nog goed dat we op vakantie gingen naar Center Parcs. Dat zwembad zie ik nog helemaal voor me! Ook familiedagen waren fijn, of logeren bij opa en oma.’ Het voelde als haar echte familie: ‘Ik wist niet dat ik pleegkind was. Mijn biologische ouders kwamen wel eens op visite, maar voor mij waren dat gewoon kennissen. Pas toen ik teruggeplaatst zou worden, zei iemand tegen me: “Jij gaat bij je papa en mama wonen”. Ik snapte daar helemaal niks van.’

Esmeralda IMG_6285 HR DEF s

Na een gerechtelijke uitspraak kwam het moment dat ze terug bij ouders moest gaan wonen. Esmeralda: ‘De auto werd volgeladen met mijn speelgoed. Ik had een konijntje gekregen om mee te nemen, misschien om te pijn te verzachten,’ zegt ze met een glimlach: ‘Toen kwam het moment van afscheid nemen. Ik begreep niet dat mijn pleegfamilie met de auto wegreed en ik daar moest blijven. Ik ben achter ze aan gerend; ik wilde mee!’

‘Mijn ouders hadden veel moeite met mijn pleegouders. Zij zagen hen als mensen die hun kind wilden afpakken. Mijn pleegoma stond vaak aan de deur om mij te zien, maar er werd voor haar niet open gedaan. En ik stond dan boven voor mijn slaapkamerraam naar haar te zwaaien. Dat heeft me enorm veel pijn gedaan. Ik was als kind heel vaak boos en teleurgesteld, ik huilde mezelf vaak in slaap.’

Mijn basis bij mijn pleegouders is ontzettend goed geweest

Maar ondanks dat dat deel van haar jeugd heftig was, kijkt Esmeralda er positief op terug: ‘Mijn basis bij mijn pleegouders is ontzettend goed geweest. Toen ik weer bij mijn biologische ouders ging wonen, had ik al best wat in mijn rugzakje. Ik had geleerd om respect te hebben voor anderen, te luisteren, op m’n beurt te wachten, samen te spelen. Dat dank ik écht aan mijn pleegouders. Zij gaven me de liefde en aandacht die een kind nodig heeft. Voor het grootste deel heeft dat mijn karakter bepaald. Ik werk bijvoorbeeld zelf in de hulpverlening, omdat ik dacht: “Wat mij is overkomen, gaat nooit een ander kind overkomen”. En omdat ik zowel positieve als minder positieve dingen in mijn eigen jeugd heb ervaren, kan ik daarvan de vruchten plukken.’

Tegenwoordig is het contact met haar ouders goed: ‘De loyaliteit blijft. Ik wil mijn ouders het contact met hun kleinkinderen niet ontnemen. En ik zie ook wel dat ze daarin erg hun best doen. Als goedmakertje misschien,’ lacht ze: ‘Mijn pleegfamilie voelt voor mijn kinderen als hun eigen familie. Met een opa en een oma, ooms, tantes, neefjes en nichtjes. Het bejaarde echtpaar waar ik tot mijn vierde woonde, is inmiddels overleden. Als ik terugkijk, denk ik dat ik met mijn pleegoma het meest een moeder-dochterband heb gevoeld. Mijn oudste dochter heet Helena, ze is naar haar vernoemd.’

Help ons met het zoeken naar pleegouders

Door dit verhaal te delen, krijgen meer potentiële pleegouders het te zien.

Meer weten over pleegouderschap?

Bestel gratis en vrijblijvend ons informatiepakket.